Preminuće časnog oca Konstantina, među monasima Ćirila, učitelja slavenskoga
Ćiril se rodio u Solunu oko 826. godine. Bio je sin visokog bizantskog časnika Lava. Na kršetnju je dobio ime Konstantin. Brat mu se zvao Metod. Braća su naučila slavenski jezik od okolnog stanovništva. Filozofske i teološke nauke završio je u Carigradu. Bio je bibliotekar Carigradske patrijaršije i profesor filozofije na carskom sveučilištu, gdje je dobio nadimak Filozof. Godine 854. bio je član bizantskog poslanstva na dvoru arapskog kalifa u Samari. Slijedeći brata Metoda godine 856. stupio je u samostan Polikron na Olimpu. Zajedno s njime bio je u diplomatsko-vjerskoj misiji među Kozarima i tom prilikom pronašao je moći sv. Klementa, rimskog pape i mučenika. Na poziv moravskog kneza Rastislava bizantski car Mihael šalje godine 863. Ćirila i Metoda u Moravsku kao misionare. Prethodno je za Slavene sastavio pisma glagoljicu i ćirilicu te na slavenski jezik preveo evanđelje i potrebne liturgijske knjige. Za boravka u Rimu zamonašio se uzveši ime Ćiril i na današnji dan godine 869. tamo i umro. Pokopan je u crkvi sv. Klementa u Rimu.
Kao vrlo ugledan carigradski vlastelin, on se, obuzet ljubavlju prema Kristu, zamonašio. Kada su ga u gradu ljudi počeli hvaliti, otišao je na jednu goru blizu Kalcedona, koja je kasnije po njemu prozvana Auksencijeva gora. Kad se uskoro otkrilo njegovo boravište, ljudi su mnoge bolesnike dovodili k njemu. Prije ozdravljenja pozivao bi sve nazočne da se mole za bolesnika i utvrđivao bi u njima vjeru. Nad glavom bolesnikovom govorio bi: “Ozdravlja te Gospod Isus Krist!”. Činio je to da ljudi ne bi ozdravljenja pripisivali njemu, nego Bogu. Sudjelovao je na IV. ekumenskom saboru u Kalcedonu i branio pravovjerje od hereza Eutimija i Nestorija. Preminuo je godine 470.
Živio je u pustinji i pročuo se kao čudotvorac. Umro je 410. godine. Povukao se je u Libanonsko gorje s monasima i kršćanima koji su ostali vjerni kalcedonskom pravovjerju kada su u Antiohijskom patrijarhatu zavladali monofiziti i od njegove je zajednice nastala i po njemu nazvana Maronitska Crkva, koja je vrlo rano pristupila jedinstvu s papom i postala jednom od najstarijih istočno-katoličkih Crkava. Maroniti su zapadno-sriskoga (ili siro-antiohijskog) obreda i uglavnom žive u Libanonu.